Srpski jezik pripada južnoslovenskoj grupi jezika i kroz svoju dugu istoriju pokazuje izuzetnu sposobnost prilagođavanja promenama u vremenu, prostoru i društvu. Njegov razvoj nije bio linearan niti zatvoren, već je nastajao u stalnom dodiru sa drugim jezicima, kulturama i pismenim tradicijama, zadržavajući pritom sopstvenu prepoznatljivost. Savremeni srpski jezik oblikovan je tokom 19. veka, u periodu velikih društvenih i kulturnih promena, kada je započet proces standardizacije zasnovan na narodnom govoru. Taj proces omogućio je da jezik postane pristupačan širokom krugu govornika i da se prirodni jezički tok prenese u književnost, nauku i obrazovanje. Od tada do danas, srpski jezik se razvija kao živ sistem, otvoren za nove pojmove i izraze, posebno u oblastima nauke, tehnologije i savremene kulture. Upotreba latinice u savremenom srpskom jeziku deo je tog razvojnog kontinuiteta. Ona predstavlja prirodan izbor u međunarodnoj komunikaciji, naučnim publikacijama i digitalnom prostoru, omogućavajući da se srpski jezik lakše poveže sa globalnim tokovima znanja, bez prekida sa sopstvenom tradicijom. Srpski jezik danas funkcioniše kao most između lokalnog i univerzalnog. Njime se izražavaju savremene naučne ideje, tumače se nova otkrića i gradi se komunikacija sa čitaocima širom sveta. U tom smislu, on nije samo sredstvo prevoda, već aktivni učesnik u širenju znanja. Kroz svakodnevni prevod Astronomske slike dana (APOD), srpski jezik nastavlja da se razvija — tihim, stabilnim koracima — kao jezik koji gleda ka svemiru, a ostaje čvrsto ukorenjen u svom kulturnom prostoru.

Liliana Gracanin