Lingua Latina per multa saecula fuit instrumentum quo scientia, philosophia et observatio naturae ordinabantur. Ea non solum verba praebuit, sed modum cogitandi: structuram, mensuram, ordinem. In illa lingua res caelestes, motus siderum et figura mundi primum descriptae sunt, ita ut intellectus hominis cum universo coniungeretur. Latinitas numquam fuit lingua temporis unius. Per aetates mutata est, sed non fracta; ad novas res accommodata, sed suam gravitatem retinens. Etiam cum usus cotidianus eius languesceret, mansit lingua doctrinae, nomenclaturae scientificae et communicationis inter culturas. Hoc continuum efficit ut Latina non sit reliquum praeteriti, sed forma stabilis cognitionis. In contextu scientiae recentissimae, lingua Latina peculiarem locum obtinet. Ea non contendit cum linguis viventibus, sed eas complet. Per Latinitatem, notiones novas in ordinem veterem redigi possunt, ita ut res ignotae per verba nota intellegantur. Hoc praecipue valet in astronomia, ubi vocabula et structurae saepe ex traditione Latina oriuntur. Quotidiana interpretatio APOD in Latinum classicum non est exercitatio linguistica, sed actus coniunctionis. Scientia hodierna sic in dialogum cum patrimonio antiquo inducitur, ostendens cognitionem humanam non esse interruptam, sed continuatam. Lingua Latina hic fungitur non ut medium mortuum, sed ut spatium in quo praesens et praeteritum conveniunt. Hoc modo, Latinitas iterum fit vox contemplationis: serena, ordinata et apta ad res maximas describendas — etiam cum ad immensitatem universi spectamus.

Marcus Aurelius Manilius